เย็นย่ำก็ฮัมเพลง: กาลครั้งหนึ่งเมื่อ 2558

… เวลาของปี พ.ศ. 2558 ใกล้จะหมดลงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า … ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา … ทำไมผมรู้สึกว่าปีนี้มันผ่านไปเร็วจัง (วะ) … ยิ่งกลับมาอ่านที่เขียนๆ ไว้นี่แบบว่า … เออ … บางเรื่องเหมือนพึ่งเกิดเมื่อไม่นานนี้เอง บางช่วงก็วุ่น-ทำอะไรเดิมๆ จนเวลาผ่านไปเป็นเดือน-หลายเดือน … หนึ่งปีที่ผ่านมาขอบันทึกไว้เป็นความทรงจำละกันครับ …

– มกราคม –

เดือนแรกของปี พ.ศ. 2558 … รู้สึกเวลาผ่านไปเร็วเหมือนกันนะ … เผลอแป็บๆ ก็สิ้นเดือนแล้ว ยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้น-เป็นอันซักอย่าง ในช่วงเดือนแรกของปีมีเรื่องหลักๆ มาเล่าอยู่ 2-3 เรื่อง

… เรื่องแรกเป็นทริปการเดินทางไกลครั้งแรกของปี จุดหมายปลายทางก็คือ “วังเวียง” อย่างที่เคยเล่าไปในเอนทรี่ เย็นย่ำก็ฮัมเพลง: สะบายดี … วังเวียง … เพราะงั้นเรื่องนี้ขอข้ามละกันครับ  

… ส่วนอีกเรื่องนึงถือเป็นประสบการณ์ในการเดินทางไปเชียร์บอลถึงขอบสนาม (ตรงไหน !!?) ครั้งแรกของผมครับ … ยอมรับว่าอยู่ที่เมืองที่มีทีมฟุตบอลและสนามแข่งบอลที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ แต่ผมไม่เคยไปดูบอลถึงขอบสนามเลย รอบนี้ถือเป็นครั้งแรกที่มีโอกาสได้ไปสัมผัสบรรยากาศถึงขอบสนามครับ

พอดีว่าช่วงเดือนมกราคมที่ผ่านมา ทีมบอลประจำเมืองมีเกมส์อุ่นเครื่องกับทีมชาติไทยที่พึ่งคว้าแชมป์ซูซูกิคัพมาหมาดๆ … ตอนแรกอ้วนฉุยชวนไปดู ผมก็เออออไปงั้นแหละ เพราะไม่รู้ว่าจะหาบัตรได้รึป่าว ! … แต่สุดท้ายก็ได้มา 4 ที่ สำหรับพี่ที่ทำงานสอง แล้วก็ของผมกะอ้วนฉุย … สำหรับที่นั่งเชียร์บอลคราวนั้นเป็นที่นั่งโซนหลังประตูด้านทิศใต้ครับ … เกือบแถวบนสุด ! วันที่ไปซื้อบัตรน่ะ … โซนที่ผมนั่งยังเหลือที่ว่างอีกกว่า 50 ที่ แต่ถ้าเป็นโซนอื่นๆ คนจองเกือบเต็มหมดแล้ว …

เย็นวันที่่ 29 … หลังจากเลิกงานผมก็ขี่มอ’ไซด์พาอ้วนฉุยไปสนามครับ เพราะว่าถ้าเอารถยนต์ไปมันจะหาที่จอดลำบาก อีกอย่างเวลาบอลแข่งเสร็จรถโคตรเยอะ !   

เกมส์วันนั้นเริ่มเตะตอนหกโมงเย็น ผมไปตั้งแต่ห้าโมงเย็น … ขนาดว่าไปก่อนพอสมควรรถก็เริ่มเต็มสนามแล้ว ! นี่ถ้าเอารถยนต์ไปสงสัยได้วนไป-วนมาจนอารมณ์เสียแหงๆ เอิ๊ก … ก่อนเกมส์จะเริ่มยังพอมีเวลาอีกซักพัก ก็เลยเดินไปหาขนมกินรองท้องครับ เพราะกว่าบอลจะแข่งเสร็จก็ค่ำละ … ก่อนเริ่มเกมส์คนเข้าสนามมายังไม่เยอะมาก … ยังมีที่ว่างอีกหลายที่เลยแหละ … แต่พอเริ่มเกมส์ไปได้ซักพักใหญ่ๆ ทยอยเดินกันเข้ามาจนเต็มสนาม … ลุกให้คนอื่นเดินเข้าที่นั่งซะจนเบื่อ (เฮ้อ)

… ผมว่าบรรยากาศในสนามบอลดูเงียบไปนะ … หรือว่าผมชินกับการดูผ่านทีวีแล้วมีคนพากษ์หว่า !!? … แต่ทางฝ่ายกองเชียร์ทีมบอลประจำเมืองนี่ร้องเพลงเชียร์ตลอดเกมส์ครับ แม้ช่วงหลังเสียงเชียร์จะเบาลงไปบ้าง แต่ก็ยังเชียร์ทีมโปรดของตัวเองไม่มีหยุด … ส่วนผู้ชมคนอื่นๆ ในสนามก็เฮกันเป็นช่วงๆ เวลาถึงจังหวะที่มีลุ้น … รอบนั้นผมไม่ได้เชียร์ทีมไหนเป็นพิเศษก็เลยเชียร์มันทั้งสองทีมนั่นแหละ    … สรุปแล้วเกมส์นั้นทีมชาติไทยแพ้ให้กับทีมเจ้าบ้าน 0-1 ครับ

… อีกเรื่องเป็นเรื่องของของเล่นใหม่ชิ้นนึง … ชอบมาก … เรื่องของเรื่องคือผมชอบรถสกู๊ตเตอร์มากครับ ผมอยากได้สกู๊ตเตอร์ของ Honda รุ่น Dio … เมื่อประมาณสิบกว่าปีก่อน สมัยเรียนมัธยมปลายรถแนวนี้เป็นอะไรที่ฮิตกันมาก โดยเฉพาะในกลุ่มผู้หญิง ตอนนั้นก็ไม่ได้อะไรเท่าไหร่ พอหลังๆ มารู้สึกอยากได้มาก ผมพยายามหาซื้ออยู่หลายปีนะ จนวันนึงเข้าเน็ตแล้วก็ Search ไปเรื่อยน่ะ จนมาเจอ Facebook ของร้านออนไลน์ที่นึง ที่ขายรถสกู๊ตเตอร์เป็นหลักเลยครับ แต่รุ่นที่ขายไม่ใช่รุ่นที่อยากได้ แต่เห็นแล้วน่าร๊ากมากอะ !    … ใช้เวลาตัดสินใจอยู่พอสมควร สุดท้ายขอถอยมาคันนึงครับ …

Honda – Giorno:

  • เครื่องยนต์ 50 cc 2 จังหวะ เกียร์ออโต้
  • ระบายความร้อนด้วยอากาศ
  • สตาร์ทไฟฟ้า /เท้า
  • drum เบรค หน้า/หลัง
  • ตัวรถกว้าง 630 mm ยาว 1,660 mm เบาะสูง 720 mm
  • ระยะฐานล้อ 1,175 mm น้ำหนักรถเปล่า 64 kg
  • ความจุถังน้ำมัน 4.2 ลิตร
  • อัตราการกินน้ำมัน 35 km/l
  • ความเร็วสูงสุด 55 km/h (35-40 km/h ไฟขึ้นเตือนแล้วนะ !!?)
  • น้ำมัน เบนซิน 91 หรือ โซฮอล์ 95
  • ใช้ออโต้ลูป 2T 1/4 ลิตร
  • ไม่ต้องเปลี่ยนน้ำมันเครื่อง แต่อย่าให้ออโต้ลูปขาด (ช่างบอกมา !)

ที่จริงสั่งไปตั้งแต่ช่วงปลายปีก่อนแล้วล่ะ … แต่พึ่งได้รถเมื่อประมาณเดือนก่อน หรือต้นเดือนนี่เอง … ขี่เล่นสนุกครับ ไม่ได้ใช้ขี่อะไรมาก ส่วนใหญ่ก็ขี่ไปทำงานกับหาข้าวกินแถวๆ นี้แหละ  

– กุมภาพันธ์ –

เริ่มเดือนที่สองของปีกับทริปการเดินทางครั้งที่สอง จุดหมายปลายทางรอบนี้อยู่ที่ภาคตะวันออกครับ รายละเอียดอยู่ในเอนทรี่ เย็นย่ำก็ฮัมเพลง: … พระอาทิตย์ (ไม่) ตกดิน

… นอกจากรายละเอียดตามเอนทรี่แล้ว มีเสริมนิดนึง … คือช่วงเย็นที่หาดแม่รำพึง พ่อมีสายด่วนมาหาผม ถามว่าวันพุธ-พฤหัสฯ ที่จะถึงติดงานอะไรรึเปล่า ??? … พอดีว่าพ่อจะพาน้องไปทำธุระที่ขอนแก่น แล้วรถดันมีปัญหาเรื่องเบรค แกเลยไม่อยากจะขับทางไกล … ผมก็เลยว่าเดี๋ยวขอลางาน แล้วจะกลับบ้านไปรับน้องไปขอนแก่นเอง เพราะพ่อผมก็อายุใกล้เกษียณแล้ว ไม่อยากให้แกขับรถทางไกลบ่อยๆ … พอกลับจากทริปภาคตะวันออก บ่ายวันอังคารผมก็ตีรถกลับบ้าน แล้วยิงยาวไปขอนแก่นต่อ … หลังจากทำธุระช่วงเช้าวันพุธเรียบร้อย ก็ตีรถกลับบ้านไปส่งน้องแล้วขับรถกลับมาหอ … ขับรถทั้งวันอะ   

… อีกสองอาทิตย์ถัดมา ช่วงประมาณก่อนเทียงวันศุกร์ พ่อต้องไปรับน้องที่สัตหีบ แล้วตีรถเข้า กทม. พาน้องไปทำธุระอีกรอบ … ระหว่างขับรถไปถึงอำเภอประโคนชัย ปรากฏว่ารถโดนเฉี่ยว กระจกมองข้างด้านคนขับหัก … ก็ยังดีที่แกไม่เป็นอะไร ถือว่าฟาดเคราะห์ละกัน  … พ่อเลยได้สายด่วนมาหาผมอีกรอบ แล้วเปลี่ยนเอารถผมไปรับน้องแล้วเข้า กทม. ไปทำธุระแทน … หลังรับโทรศัพท์เรียบร้อย ผมก็บึ่งรถไปเจอแกที่อำเภอนางรอง แล้วเปลี่ยนเอารถพ่อกลับมาไว้ที่หอ แล้วค่อยแวะมาเปลี่ยนรถกันช่วงเย็นวันเสาร์ … สรุปแล้วเดือนนี้รถน้อยผมต้องวิ่งทางไกล รวมๆ แล้วก็น่าจะหลายพันกิโลอยู่ น่าฉงฉานรถน้อยจัง   

… ส่วนอีกเรื่องก็คงเป็นเรื่องของโทรศัพท์เครื่องใหม่ … เผอิญว่าโทรศัพท์เครื่องเก่าที่ใช้มาหลายปีเกิดตกน้ำตอนที่ไปเกาะแสมสารสงสัยผมมัวแต่ตื่นเต้น-ตกใจกับความมั่นของนักท่องเที่ยวที่พบเจอในห้องอาบน้ำ     … นอกจากโทรศัพท์จะตกน้ำตอนไปออกทริปแล้ว หลังจากกลับมาได้อาทิตย์นึงโทรศัพท์ก็ตกน้ำอีกรอบ แต่คราวนี้เป็นห้องน้ำในปั๊ม … หมดกันโทรศัพท์กรู !!! … ที่จริงแล้วมันก็ยังพอใช้ได้อยู่ครับ ก็ยังพอโทรออก-รับสายได้อยู่ แต่จอมันติดๆ ดับๆ ซึ่งบางครั้งก็ไม่รู้ว่าเครื่องมันดับหรือเครื่องมันยังเปิดอยู่ ก็เลยว่า … เอาวะ … ไปหาเครื่องใหม่ละกัน !

โทรศัพท์ที่ผมใช้อยู่มีทั้งแบบสมาร์ทโฟน 2 เครื่อง กับโทรศัพท์แบบธรรมด๊า-ธรรมดา 1 เครื่อง … สำหรับโทรศัพท์ธรรมด๊า-ธรรมดาที่ดันตกน้ำซื้อมาประมาณพันกว่าบาท ใช้มา 4-5 ปีแล้ว แต่แบตยังอึดอยู่ ชาร์จทีอยู่ได้นานเกือบๆ อาทิตย์ กรณีที่เปิดรับสายเฉยๆ ไม่ได้คุยอะไรมากมาย … ส่วนเครื่องใหม่ไปถอย Samsung Hero มาใช้     ตอนแรกกะว่าจะเอายี่ห้อเดิม แต่ดีไซน์ไม่โดนใจ รุ่นที่เคยใช้ก็เลิกผลิต เลยไปคว้าเอาเครื่องที่ว่านี่แหละ มาแทน … ราคา 590 บาทถ้วน

ส่วนสมาร์ทโฟนน่ะ เครื่องนึงซื้อได้หลายปีแล้ว ส่วนอีกเครื่องเอาของพ่อมาใช้ เพราะพ่อซื้อเครื่องใหม่ … ตอนแรกก็กะว่าจะเอาเครื่องที่มีอยู่นั่นแหละมาใช้ แต่มันเครื่องใหญ่ พกยาก แบตไม่อึด เวลาโทรออก-รับสายรู้สึกว่ามันไม่ใช่ ! … แล้วจะซื้อมาทำไมเนี่ย !!? คำตอบก็คือ ผมซื้อสมาร์ทโฟนไว้เอาไปใช้ตอนเดินทางออกทริปครับ เพราะผมค่อนข้างจะติดเน็ต ส่วนเวลาปกติผมก็ทำงานอยู่กับคอมฯ แทบจะตลอดเวลา เลยไม่รู้ว่าจะพกไอ้พวกนี้ไปทำไม … อีกอย่าง… ผมรู้สึกว่าชีวิตยังมีอะไรให้ทำมากกว่าการมาเสียเวลานั่งก้มหน้า-นั่งจิ้ม-นั่งเขี่ยโทรศัพท์นะ   

… สำหรับช่วงนี้เวลาที่ว่างๆ เบื่อๆ ก็จะลากอ้วนฉุยไปหาของอร่อยๆ กินนิดหน่อยครับ … พอดีจังหวัดใกล้เคียงมีห้างเปิดใหม่ (ที่จริงก็เปิดมาซักพักใหญ่ๆ แล้วล่ะ) … ก็เลยลากไปเที่ยวบ้าง-แต่ส่วนใหญ่เน้นกินมากกว่า เอิ๊ก … รอบล่าสุดได้หมูอู๊ดอู๊ดมาเฝ้ารถสองตัวครับ … ที่จริงมีอีกตัวนึงนะ … เป็น “แรด” ตัวกลมๆ แบบนี้แหละ … อู๊ดอู๊ดสองตัวข้างบนอ้วนฉุยซื้อให้ครับ … ขอบคุณมา ณ ที่นี้ด้วย อิอิ

– มีนาคม – เมษายน – พฤษภาคม –

2-3 เดือนนี้รู้สึกว่ามันผ่านไปเร็วมาก … ชีวิตวนเวียนอยู่กับการทำงาน งาน งาน งาน แล้วก็งาน !     … นอกจากเรื่องงานแล้วก็มีเรื่องอื่นๆ นิดหน่อย

… เรื่องแรกต่อมาจากปลายเดือนที่แล้ว … พอดีว่าอ้วนฉุยได้ไปนอนโรง’บาลประมาณอาทิตย์นึงครับ แล้วก็พักฟื้นอีกยาวๆ … แหม กินข้าวคนเดียวหลายอาทิตย์อยู่ จนปลายเดือนมีนาคมนู่นแหละ ถึงมีคนไปกินข้าวด้วย  

… ส่วนเดือนเมษายนก็กลับบ้านช่วงสงกรานต์ครับ … กลับไป … เก็บบ้าน … ได้อะไหล่คอมฯ กลับมาเพียบ … Pentium3, Pentium4, Core2Duo … เน่าหมด … เศษซากคอมฯ เก่าที่บ้านครับ … ตั้งแต่เมื่อสิบกว่าปีก่อนนู่นเลย เรียงตามลำดับความก้าวหน้าของเทคโนโลยีมาก !

… ส่วนปลายเดือนเอารถเอาไปเช็คระยะครับ ผลปรากฏว่า … ยางปี ’12 หมดอายุแล้วนะครับ แต่สภาพยังพอใช้ได้อยู่ … ส่วนแบตฯ ก็เริ่มจ่ายไฟน้อยแล้ว แต่ถ้ายังสตาร์ทรถติดก็ยังพอใช้ได้ … สรุปคือ ต้องเตรียมตัวหาตังค์ไปเปลี่ยนยางกะแบตฯ ใช่มั้ยเนี่ย !   … เป็นช่วงที่การเงินฝืดเคืองเป็นอย่างมากครับ ช็อตติดๆ กันร่วม 3 เดือน … เฮ้อ

… สำหรับเดือนพฤษภาคมก็มีทริปเล็กๆ พาอ้วนฉุยไปเถลไถลเล็กน้อย เขียนไว้ใน เย็นย่ำก็ฮัมเพลง: … การเดินทางเล็กๆ ของผู้หญิงอ้วน-ผู้ชายเท่  เพราะงั้นก็ขอข้ามละกัน

 

– มิถุนายน –

… ย่างเข้าเดือนหก ฝนก็ต๊กพรำๆ … ต้นเดือนมาปุ๊บ น้ำนองในรถปั๊บ !!! … เรื่องของเรื่องมาจากเมื่อเดือนก่อนๆ เอารถไปเช็คระยะที่ศูนย์ฯ แล้วมีการทำอะไรซักอย่างเกี่ยวกับแอร์นิดหน่อย แต่เผอิญช่างลืมต่อท่อระบายน้ำให้ครับ … พรมในรถแบบว่า … แฉะเว่อร์ !

… ตอนแรกก็ไม่รู้ว่าเป็นกับอะไร … พอดีมีโอกาสเอามือไปแตะพรมตรงฝั่งคนนั่ง แล้วมันแฉะๆ … ไอ้เราก็นึกว่าน้ำเข้ารถ เพราะช่วงนี้ฝนตก แล้วขับรถทางไกล … น้ำเข้ารถป่่าววะ !!? … ก็คุยๆ กับเพื่อนอยู่นะว่ารถมันเป็นเหมือนกันมั้ย เพราะออกรถไล่เลี่ยกัน แต่มันตอบว่า “ไม่” … ผมก็เอาแล้ว … ยาริสน้อยเป็นหยัง (วะ) !!? … เลยโทรกลับไปคุยกับพ่อ พ่อก็เลยว่าถ้าเป็นฝั่งคนนั่ง น่าจะเกี่ยวกับท่อแอร์ ให้ช่างเช็คดูซิว่าท่อแอร์รั่วรึป่าว … ก็เลยได้เอารถเข้าศูนย์ฯ อีกรอบ … ปรากฏว่าคนรับรถมาเช็คให้แป็บนึง เปิดพรมดูก็เจอท่อแอร์ไม่ได้ต่อลงท่อระบายตามรูปด้านบน … ก็เลยได้ถอดพรมซักตากแดด รอรถเกือบอาทิตย์ … ทำไมถึงทำกับฉันได้ ! 

… นอกจากเรื่องรถแล้วก็มีจัดห้องแก้เซ็งครับ … ตอนนี้เป็นอะไรที่ลงตัวมากที่สุดแล้ว สำหรับห้องที่ออกแบบมาแบบว่า … ไม่แน่ใจว่าคำนึงถึงผู้อยู่อาศัยหรือเปล่า !

– กรกฎาคม –

… ครั้งแรกที่พายาริสน้อยแสนน่ารักเข้าคาร์แคร์ … พูดจริงๆ ไม่ได้โม้ ! … ผมขับรถน้อยคันนี้มาร่วมสามปี ไม่เคยเอารถเข้าคาร์แคร์เลยครับ เคยคิดๆ ไว้ว่าจะเอาเข้าบ้าง เพื่อให้ได้ล้างรถแบบสะอาดหมดจด … ก็วางแผนเอาไว้ แต่ไม่มีโอกาสได้ไปซักที … จนกระทั่งถึงคราวต้องเอาเข้าไปทำแบบไม่ทันตั้งตัว เนื่องจากฝาแฝดอ้วนฉุยอ้วกพุ่งในรถน้อยผม    … ไม่เข้าคาร์แคร์ไม่ได้แล้วแบบนี้ … หลังเหตุการณ์เกิดขึ้นไม่เกินหนึ่งชั่วโมง รถน้อยก็ไปจอดเทียบท่าอยู่ในคาร์แคร์แห่งหนึ่งของห้างประจำจังหวัด พอจอดรถเสร็จก็ตกลงกับพนักงานว่าจะทำอะไรบ้าง แล้วก็ไปหาข้าวกินกับเดินเล่นรอเอารถ … ประมาณสามชั่วโมงรถน้อยก็สะอาดเรียบร้อยออกมา ผมก็สบายใจกับความสะอาดหมดจดที่ได้รับ ถึงแม้อ้วนฉุยจะบอกว่าเช็ดไม่ค่อยทั่วเท่าไหร่ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร … จนกระทั่งไปหยิบถุงใส่ตังค์เหรียญขึ้นมา แล้วมือดันไปแตะโดนพื้น ซึ่งปกติจะมีพรมเล็กๆ รองอยู่ แต่ตอนนี้พรมน้อยมันหายไป ! … เอ่า … พรมน้อยหายไปไหน … หลังจากรู้ว่าพรมน้อยหายไป ผมก็เลยกลับไปคาร์แคร์ถามหาดูว่าตอนดูดฝุ่นในรถมันหลุดออกแล้วได้เก็บไว้ให้มั้ย … ปรากฏว่า … ไม่เจอครับ ! … เออ … พรมล่องหน … คือมันก็ไม่ใช่เรื่องราวใหญ่โตหรือเสียหายอะไรมากมายนะ … แต่เข้าใจมั้ยว่า … ดูดฝุ่นยังไงพรมหาย แล้วดันหาไม่เจออีก … เฮ้อ … คราวหลังผมเปลี่ยนที่ล้างรถดีกว่า !

– สิงหาคม –

เดือนนี้มีนัดเดินทางไปขอนแก่น … ช่วงเดือนสองเดือนมานี้เดินสายบ่อยมาก … แต่เรื่องที่น่าจดจำประจำเดือนเกิดขึ้นช่วงต้นเดือนนี้เอง … เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า … ผมต้องขับรถไปทำธุระที่ขอนแก่น แล้ววันนั้นไม่รู้เป็นวันอะไร ตำรวจตั้งด่านเยอะเว่อร์ ! … คือแบบว่าเจอด่าน 3 อำเภอซ้อน … แล้วผมโดนตั้งแต่ด่านแรกเลย ! … ระหว่างขับรถไปก็โดนพี่ตำรวจเรียกตรวจตามปกติ ไอ้เราก็ไม่เท่าไหร่นะเพราะไม่คิดว่าจะมีอะไรผิด … พอพี่ตำรวจเรียกตรวจใบขับขี่ ผมก็หยิบแล้วยื่นให้ปกติ พี่แกดูแป็บๆ แล้วกวักมือ “จ่ายค่าปรับเลยน้อง … ใบขับขี่หมดอายุ” … เอ่า … ชิบหาย ! … ขับรถมาโดนด่านทีไรไม่เคยโดนเรื่องใบขับขี่ มารอบนี้โดนแต่เช้าเลยกรู … ก็เลยได้จอดรถแล้วลงไปเสียค่าปรับ ระหว่างรอพี่ตำรวจเขียนใบสั่งก็ขอดูใบขับขี่ว่ามันหมดอายุจริงอะ … พอหยิบมาดู … “เออ … ใบขับขี่หมดอายุ !” … เวรกรรมมาก ตั้งแต่ต่อใบขับขี่มาไม่เคยหยิบมาดูเลยว่าหมดอายุวันไหน ว่าแต่ว่า … เอาจริงๆ เถอะจะมีซักกี่คนดูวันหมดอายุใบขับขี่แล้วจำได้ (วะ) … แต่ก็เอาเถอะ ผิดก็คือผิด ถึงจะเซ็งนิดๆ ก็เถอะ … สุดท้ายก็เสียค่าปรับแล้วขับรถต่อ หลังจากด่านแรกก็เจอไปอีกสองด่าน โดนเรียกใบขับขี่ทั้งสองด่าน … เลยหยิบใบสั่งให้พี่ตำรวจแกดูแล้วบอกว่า “ผมโดนมาแล้วครับ !” 

… แต่เรื่องกลับกลายเป็นว่าโดนตำรวจปรับเรื่องใบขับขี่แล้วกลายเป็นดีนะครับ … คือพอโดนปรับ ไอ้ผมก็เบื่อๆ เซ็งๆ นั่งหาข้อมูลว่าไปต่อใบขับขี่ต้องเตรียมอะไรบ้าง หาไป-บ่นไปตามประสา ปรากฏว่า “ถ้าใบขับขี่หมดอายุเกินหนึ่งปี แต่ไม่เกินสามปี ต้องสอบข้อเขียนใหม่” ครับ ! (รายละเอียดเรื่องต่อใบขับขี่ ที่นี่) … ของผมนี่ผมหมดอายุมาเกือบปีอะ … ถ้าไม่โดนพี่ตำรวจแกซิวเอาวันนั้น ผมคงต้องไปสอบข้อเขียนใหม่ ซึ่งเป็นอะไรที่ยุ่งยากกว่าเดิมแหงๆ … เสียค่าปรับรอบนี้ผมถือว่าพี่ตำรวจแกช่วยให้ผมไม่ต้องยุ่งยากกับการต้องไปใบขับขี่ใหม่เลยนะเนี่ย ! นึกขอบคุณจากใจจริงเลยครับ 

 

 

– กันยายน –

… สำหรับช่วงกลางเดือนมีแหล่งท่องเที่ยวแห่งใหม่เกิดขึ้นครับ … แหล่งท่องเที่ยวตามฤดูกาล … นั่นก็คือ ทุ่งดอกทานตะวัน … พื้นที่ไม่กว้างมากใกล้ๆ ตีนเขา … แน่นอนว่าต้องลากนางแบบอ้วนอ้วนไปถ่ายรูปเล่นนิดเนิงพอไม่ให้ตกกระแสน่ะนะ … แต่ของดลงรูปละกันเนาะ อิอิ

… ส่วนช่วงกลาง-ปลายเดือน รู้สึกเพลียๆ กับอะไรหลายๆ อย่างอยู่เหมือนกัน … อารมณ์แบบสติแตก …

ไม่แน่ใจว่ามาถึงจุดๆ นี้ได้ยังไง จุดที่แบบว่า … ไม่มีความสุขน่ะ … ต้องมองหาความสุขเล็กๆ น้อยๆ แก้เซ็งจากการนั่งดูตุ๊กตาแขวนแล้วหมุนไป-หมุนมา หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปพอหายเซ็ง !

… สำหรับช่วงปลายเดือนเป็นฤดูสอบกลางภาคครับ … มันคงไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น ถ้าไม่เผอิญว่าช่วงสอบดันมาตรงกับงานเกษียณของแม่ … คือปีนี้แม่ผมเกษียณอายุราชการครับ … ซึ่งถ้าว่ากันโดยปกติแล้ว งานประเภทนี้น่าจะจัดช่วงวันศุกร์หรือช่วงวันหยุด (มั้ย !?) … แต่ไม่รู้ว่าเจ้าภาพคิดอะไร ดันจัดงานวันก่อนสิ้นเดือน เอาแบบนี้ … พรุ่งนี้เช้าตื่นมาลงชื่อทำงานเป็นวันสุดท้ายของชีวิตการทำงานเลยแล้วกัน … แต่มันคงไม่อะไรมากมาย ถ้าไม่บังเอิญว่าตรงกะวันอังคาร ! … แล้ววันนั้นดันมีคุมสอบ เช้า-บ่าย-เย็น ! … เอาแล้ว … จะกลับบ้านยังไงเนี่ย … สอบเย็น เลิกสอบห้าโมง … ขับรถสามชั่วโมง … กลับไปช่วยเก็บงานนิ ! … พอเห็นตารางแล้วผมนี่โคตรเซ็ง ยากอีกแล้วกรู … จะหาคนมาคุมแทนก็ไม่มีใครว่าง … ตารางชนกันหมด … ก็ไม่รู้จะยังไง เลยบอกแม่ไว้ล่วงหน้าว่าอาจจะไปถึงค่ำหน่อย แม่ก็เลยว่าถ้าติดธุระก็ไม่ต้องมาก็ได้ … แน่ะ … มีกดดัน     …. แต่พอถึงวันจริง โชคยังเข้าข้างครับ … เพราะวิชาสอบเย็นขอสอบนอกตาราง นั่นแปลว่า ผมว่างและสามารถกลับบ้านได้ … ซึ่งก็กลับไปถึงก่อนงานเริ่ม พร้อมกับไปทำหน้าที่เป็นตากล้องคอยถ่ายรูปในงาน … หลังงานเลิกประมาณสามทุ่มกว่า ก็ตีรถกลับทันทีเพราะวันรุ่งขึ้นมีภาระกิจต้องทำ

– ตุลาคม –

… ดีใจเดือนนี้มีหยุดยาวช่วงปลายเดือน แต่ก่อนจะถึงช่วงหยุดยาวดันเจอเหตุการณ์ที่ถือว่าเป็นประสบการณ์ครั้งแรกนับตั้งแต่ขับรถมาหลายปี … ยาริสน้อยที่แสนน่ารักดันโดนจูบตูด ! … โคตรเซ็ง …  

เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า ตอนกะลังขับรถจะไปแวะกินข้าวแกงตอนเช้า ผมก็ขับรถไปเรื่อยๆ แล้วมีรถคันนึงทำท่าเหมือนจะออกจากข้างทาง แต่ดันไม่เปิดไฟ ยึกๆ ยักๆ อยู่นั่นแหละ … ผมก็เลยบีบแตรส่งสัญญาณไปว่ามีรถมานะบักเว_ … พร้อมกับเบรครถ เพราะกลัวรถจะไปสุยกับรถมัน แต่อนิจจา … มอร์ไซด์ตามหลังดันเบรคไม่ทัน จูบตูดยาริสน้อยที่แสนน่ารักไปดังปัง ! … พอได้ยินเสียงผมก็เลยจอดรถลงไปดูทันที น้องมอร์ไซด์ก็เริ่มหน้าซีด … เนื่องจากเป็นประสบการณ์โดนรถชนครั้งแรก ไอ้ผมก็ไม่รู้จะเริ่มยังไงเลยโทรกลับไปหาพ่อ พ่อก็เลยบอกให้โทรไปบอกประกัน … ระหว่างรอประกันก็ไปเช็คสภาพรถ พร้อมกับคุยกับน้องมอร์ไซด์ไปพลางๆ น้องมอร์ไซด์ก็บอกว่าหนูไม่มีตังค์นะพี่ … ผมก็ไม่รู้จะว่าไงเลยรอให้ประกันมาจัดการละกัน … นี่ยังดีว่าน้องมอร์ไซด์ไม่หนีนะ … ส่วนไอ้บักเว_ … ตัวปัญหา เดินลงไปนั่งกินข้าวแกงสบายใจ พอมันอิ่มก็ขับรถออกมาแวะจอดข้างๆ ผมกะน้องมอร์ไซด์ … ไม่ได้แวะถามสารทุกข์สุขดิบอะไรหรอก … แวะมาบอกว่า “ผมไม่ได้จะออกนะ เพราะถ้าจะออกรถผมจะเปิดไฟเลี้ยว เนี่ย … ผมถอยรถเข้าจอดเฉยๆ” … เออ … เอาที่มรึงสบายใจเลยบักหอกหัก ! ยึกๆ ยักๆ ถอยรถ … กรูจะรู้ม๊ายยย ยย ว่าคุณมรึงจะถอยรถหรือจะออก เป็นใครก็ต้องเบรครออยู่แล้ว เพราะถ้าไปต่อก็อาจได้สุยรถกัน … สุดท้ายมันก็ส่ายหัวแล้วขับรถออกไป ปล่อยผมกะน้องมอร์ไซด์เซ็งไปตามๆ กัน

… พอประกันมาก็จัดการเรื่องเอกสาร เผอิญว่าน้องมอร์ไซด์เป็นเด็ก ม. ปลาย อายุยังไม่ถึง 18 ปี ก็เลยต้องให้ผู้ปกครองมาเซ็นรับทราบ … น้องมอร์ไซด์เลยต้องขี่รถกลับไปรับแม่มา … พอแม่น้องมาถึงก็เริ่มเปิดศึกกับประกัน … ฝ่ายประกันเห็นท่าไม่ดีก็เลยให้ผมเอารถไปรออยู่อู่ แล้วจะเคลียร์ปัญหาให้ … หลังจากประกันตามไปที่อู่ก็เลยถามข่าวคราวนิดหน่อย … ประกันก็บอกว่า ที่จริงแม่น้องเค้าก็เข้าใจอยู่นะ แต่ก็ตามสเต็ปคือก็ไม่ได้อยากรับผิดชอบ แต่จะให้ผมทำไงล่ะครับ … ผมก็ไม่มีตังค์เหมือนกัน แล้วรถดันมาโดนจูบตูด ไอ้เราก็ไม่ได้อยากเกิด บักเว_ตัวปัญหาก็แดรกข้าวอิ่มสบายใจ ส่วนคนเกิดปัญหาก็เซ็งไปตามๆ กัน

… เรื่องขับรถนี่ขอบอกเลยนะว่าโคตรเบื่อ … โดยเฉพาะไอ้พวกเลี้ยวจากซอยออกมาแบบไม่รู้จักชะลอ หรือไอ้พวกยึกๆ ยักๆ … พวกห่_ เนี่ยทำให้เกิดอุบัติเหตุบ่อยมาก พวกมรึงเอาที่ตัวเองสบายใจ แต่เคยนึกถึงคนอื่นที่ต้องมารับเคราะห์แทนมั้ย (วะ) … ผมล่ะสงสัยจริงๆ ว่ามันสอบใบขับขี่กันมาได้ยังไง ตอนสอบใบขับขี่น่ะจำได้เลยนะว่าก่อนออกรถให้มองด้านหลัง ถ้าไม่มีรถค่อยออกมา แต่พอมาชีวิตจริงทำไมพวกมรึงไม่ทำเหมือนตอนสอบ (วะ) … กรูนี่ปี๊ดมาก !!!  

… หลังซ่อมรถเรียบร้อย ช่วงปลายเดือนหลังกลับจากกลับบ้านก็พาอ้วนฉุยไปฉลองครับ … ฉลองครบรอบ … กี่ปีอันนี้ต้องถามอ้วนฉุยครับ … นั่นสิ นะ… ครบรอบกี่ปี ผู้หญิงอ้วนตอบ ! … ฉลองไม่มีอะไรมากครับ พาอ้วนฉุยไปอ้วนที่ “เตาเหมียว” แบบพรีเมี่ยมออปชั่น … ส่วนกระผมกินอาหารทะเลไม่ได้ ก็ได้แต่นั่งดู … เสียตังค์แต่กินไม่ได้อีกต่างหาก เพราะเป็นเหมายกโต๊ะ   

– พฤศจิกายน –

… เดือนนี้เป็นวุ่นๆ กับงาน (ที่ไม่ใช่ของตัวเอง) ซะเป็นส่วนใหญ่ … พอเข้าช่วงปลายเดือนดันถอยรถไปแตะถูกกับไม้ที่ใช้ค้ำต้นไม้ เบาๆ … กันชนท้ายก็เลยหลุดเบาๆ … เซ็ง (ว่ะ) เดือนก่อนพึ่งเอารถเข้าอู่ไปทำสีที่โดนจุ๊บตูด มาเดือนนี้เอาอีกแล้ว เสียเวลาเอารถไปจอดอู่วันนึง พร้อมกับตังค์อีก 700 บาท   

… ส่วนปลายเดือนก็พาผู้หญิงอ้วนอ้วนไปลอยกระทงครับ … ปีนี้ “ห้ามลอยโคม” … แต่ก็ยังเห็นอยู่บ้างนะ … แต่ไม่เป็นไร ห้ามลอยโคม ก็เลยไปเอาดอกไม้ไฟมาเล่นพร้อมกับถ่ายรูปนิดเนิง อิอิ

– ธันวาคม-

เข้าสู่เดือนสุดท้ายของปี … เดือนนี้วางแผนจะไปเถลไถลกับอ้วนฉุยซะหน่อย ที่จริงก็วางแผนกันตั้งแต่กลางปีแล้วล่ะ เผลอวางข้ามปีด้วยซ้ำ (ฮา) … คือตอนปี 2556 พากันไปเชียงคานไง … แล้วปี 2557 ก็อยากไปอีก แต่ดันตังค์หมด ก็เลยได้พับโครงการเอาไว้ก่อน … พอมาปีนี้ก็เลยตั้งใจว่าจะไปให้ได้ … รอบนี้วางโปรแกรมกันที่ “ปากช่อง-วังน้ำเขียว” ครับ … ส่วนเรื่องเที่ยวเขียนไว้ใน เย็นย่ำก็ฮัมเพลง: … ปล่อยชีวิตจริงทิ้งไปวางไว้ข้างทาง

เดือน-สองเดือนมานี้รู้สึกชีวิตโคตรจะขี้เกียจมากมาย ไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้น-เป็นอันซักอย่าง รู้สึกเพลียแบบสะสม … ยิ่งอาทิตย์ท้ายๆ นี่แบบว่ากิน-นอน-ไร้สาระมาก อีกซักพักคงเริ่มทำงานที่ค้างไว้ละ … ที่จริงก็คิดจะทำต่อนานแล้วล่ะ แต่ก็ … ไม่มีอารมณ์ … จริงๆ นะ เป็นอะไรแบบที่ “งานท่วมหัว … แต่ทำตัวเหมือนว่าง” มาก  

… สำหรับคริสต์มาสปีนี้ เห็นว่าพระจันทร์เต็มดวงครับ ครั้งแรกในรอบ 38 ปี ! … แหม ตั้งใจว่าจะไปเก็บภาพซะหน่อย แต่พอเอาเข้าใจจริง … โคตรไม่มีอารมณ์น่ะ … กลับมาถึงจุดๆ นี้อีกครั้งแล้วเหรอเนี่ย อีกไม่กี่วันก็ปีใหม่แล้วนะเออ … โดยเฉพาะ 1-2 วันมานี้รู้สึก “เงียบเหงา” ไปนะ … อะไรเอ่ย   

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s