เย็นย่ำก็ฮัมเพลง: การเดินทางเล็กๆ ของผู้หญิงอ้วน-ผู้ชายเท่

“ท่าทางฝนคงจะตกอีกรอบแหงๆ … สงสัยเย็นนี้จะไม่ได้ไปปั่นจักรยานอีกละ” … ผมพูดขึ้นตอนกะลังจะไปส่งอ้วนฉุย (ผู้หญิงอ้วน) กลับบ้าน หลังจากมาหาข้าวเที่ยงกินพร้อมกับซื้อของใช้นิดหน่อย … แต่อ้วนฉุยยังนั่งทำหน้าตาเหรอหราพร้อมกับบอกว่า “ไม่ตกหรอก” … ผมเลยต้องงัดแผนการขั้นต่อไปขึ้นมาทันที … “กลับไปทำอะไรดีหว่า ฟ้ามืดแบบนี้ไม่ได้ไปปั่นจักรยานแน่ๆ … ทำอะไรดี ทำอะไรดี ทำอะไรดี … ไปนางรองมั้ย” … อ้วนฉุยทำตาเล็ก-ตาน้อยนิดนึงแล้วตอบกลับมาว่า “ไปมั้ยล่ะ” … โอเค … เข้าแผนเลยแบบนี้ … เย็นนี้ได้ไปเที่ยวแถมได้กินข้าวเย็นแล้ว เอิ๊ก

… ย้อนกลับไปเมื่ออาทิตย์ก่อน … อ้วนฉุยบ่นอยากไปทำบุญกับถ่ายรูปเล่น เลยทำทีเป็นชวนผมไปวัดที่อยู่แถวๆ อ. เมือง แต่ผมตอบกลับไปว่า “เคยไปถ่ายรูปหลายรอบแล้วเด่ะ … ไปวัดอื่นดีกว่ามั้ย” … อ้วนฉุยทำหน้าตาครุ่นคิดนิดนึงว่าผมจะพาไปวัดไหน … สุดท้ายตกลงกันว่าจะไปวัดที่ อ. บ้านด่าน … แต่วันนั้นผมเสนออีกแผนนึงขึ้นมา แผนที่ว่าคือไป อ. นางรอง … ก่อนหน้านั้นเล็กน้อยผมเผอิญอ่านนิตยสารท้องถิ่นฉบับนึงแล้วไปเห็นโฆษณาร้านอาหารที่นั่น ท่าทางน่านั่งดี เลยกะว่าจะไปลองสัมผัสบรรยากาศซักหน่อย แล้วก็ไปแวะวัดที่นู่นด้วย … แต่แผนไป อ. นางรอง คราวนั้นก็ล่มลงเนื่องจากดูเวลาแล้วกว่าจะไป-กลับคงมาถึงค่ำๆ แน่ๆ ก็เลยไปวัดที่บ้านด่านตามที่ตกลงกันตอนแรก … ส่วนแผนไปนางรองรอรอบถัดไป ซึ่งก็มาถึงเร็วกว่าที่คิด อิอิ

กลับมาต่อกันที่แผนไปลัลล้านางรองดีกว่า … หลังจากหลอกล่ออ้วนฉุยได้แล้ว ผมก็ขับรถกลับไปเตรียมกล้องพร้อมทำตัวเป็นนักท่องเที่ยวทริปเล็กๆ เย็นนี้ … ผู้หญิงอ้วน-ผู้ชายเท่คู่หนึ่งเริ่มต้นเดินทางตอนประมาณสี่โมงเย็น ระยะทางจาก อ. เมือง – นางรอง ประมาณห้าสิบกิโล ใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ ก็ไปถึงตัวเมืองนางรอง

แผนการวันนี้ไม่มีอะไรมาก คืออยากไปสัมผัสบรรยากาศถนนคนเดินที่นางรองกับร้านอาหารร้านนึง ร้านที่ว่านี่เป็นคนละร้านกับที่พูดถึงตอนแรกนะครับ ร้านที่วางไว้ในแผนเป็นร้านที่ผมไปอ่านเจอในเน็ต อย่างที่บอกว่าอาทิตย์ก่อนหน้าผมเสนอแผนไปนางรอง แต่ตอนนั้นนอกจากกลัวจะกลับค่ำแล้ว อีกปัญหานึงคือก็ไม่รู้จะไปไหน หลังกลับจากไปตระเวณบ้านด่าน-สตึก-แคนดง-คูเมือง เมื่ออาทิตย์ก่อนผมเลยกลับมาหาข้อมูลนิดหน่อยว่าที่นางรองมีที่ไหนน่าไปบ้าง แล้วเผอิญไปเจอเว็บนึงที่เขียนรีวิวเกี่ยวกับร้านที่ว่านี่ เลยส่งลิงค์ให้อ้วนฉุยดู ท่าทางคงจะถูกใจอยู่ไม่น้อยเลยหลอกล่อได้ง่ายมาก เอิ๊ก

ทันทีที่ถึงตัวเมืองนางรอง ด้วยความที่ไม่รู้ทาง ผมเลยว่าลองขับรถวนๆ ดูดีกว่าว่าถนนคนเดินกับร้านอาหารที่ว่ามันอยู่ตรงไหน เพราะตัวเมืองก็ไม่ได้ใหญ่มากไม่น่าจะมีปัญหาอะไร อีกอย่างถ้าหาไม่เจอจริงๆ ค่อยถามคนแถวนั้นเอา … หลังจากขับรถไม่รู้ทิศ-รู้ทางซักพักก็มาเจอถนนสายนึงติดป้ายอะไรแปลกๆ ว่า “ถนนถมหมืด-ถมมอ” … ผมก็ได้แต่คุยกับอ้วนฉุยว่ามันภาษาอะไร (วะ) เนี่ย    … ว่าแล้วก็ขับรถหาถนนคนเดินต่อไป

ขับรถวนในเมืองซักพักก็ยังหาถนนคนเดินที่ว่าไม่เจอ ผมเลยหาที่จอดรถแล้วให้อ้วนฉุยเข้าเน็ตไปเช็คซิว่าถนนคนเดินมันอยู่แถวไหน … อ้วนฉุยเข้าเน็ตหาข้อมูลแป็บนึงแล้วหันมาบอกกับผมว่า “ตัวเองไอ้ถนนเมื่อกี๊ที่ผ่านมานั่นแหละถนนคนเดินนางรอง … นี่ไงมันเขียนว่า ถนนถมหมืด-ถมมอ” ผมก็เลยตอบกลับไปว่า “เอ่านิ … ทำไมมันไม่เห็นมีอะไรเลย นี่ก็เย็นแล้วทำไมไม่เห็นมีคนมาตั้งร้าน” … อ้วนฉุยอ่านรายละเอียดต่ออีกนิดนึงแล้วหันกลับมาตอบผมว่า “มันมีวันศุกร์กับวันเสาร์ !!!” … สรุปว่าวันนี้ถ่อมาเสียเที่ยวเปล่าใช่มั้ยเนี่ย !!!

โอเค … พลาดไปหนึ่งเป้าหมาย … คราวนี้ต้องหาอีกเป้าหมายนึงให้เจอ ผมก็ให้อ้วนฉุยเข้าเน็ตต่อเพื่อหาว่าร้านอาหารที่หมายมั่นปั้นมือเอาไว้มันอยู่ส่วนไหนของอำเภอ … หลังจากเช็คข้อมูลกันเล็กน้อยก็ได้รายละเอียดว่า ร้านอาหารที่จะไปเป็นส่วนนึงของรีสอร์ท ดูจากรูปประกอบแล้วร้านน่าจะอยู่ติดกับสระน้ำที่ไหนซักที่ … ก็เลยเข้าไปเช็คแผนที่ต่อ พอเริ่มเดาทางได้ก็เลยขับรถไปร้านที่ว่าทันที

ขับรถมาซักพักก็เจอกับสระน้ำที่เป็นเหมือนสวนสาธารณะของอำเภอครับ มีคนมาเดินเล่น-ออกกำลังตอนเย็นกัน จากแผนที่ที่เช็คมาร้านอาหารมันจะอยู่แถวๆ สระน้ำนี่แหละ ผมก็เลยวนๆ รถหาดู … แล้วก็เจอเข้ากับป้ายรีสอร์ทที่ชื่อตรงกับร้านอาหารครับ … ตอนนั้นดีใจมากที่เจอเป้าหมายซักที

ร้านอาหารที่ว่าเป็นส่วนนึงของรีสอร์ทอย่างที่บอกไปครับ ทางเข้ารีสอร์ทเป็นซอยเล็กๆ ขนาดที่ว่าถ้ามีรถสวนมาจะหลบกันยังไงเนี่ย … อ้วนฉุยก็ได้แต่ตื่นเต้นอารมณ์ดีเมื่อเห็นทางเข้า … หลังจากขับเข้าซอยไปเล็กน้อยก็เจอรีสอร์ทอยู่ทางขวามือครับ เป็นรีสอร์ทขนาดไม่ใหญ่มาก แต่มองจากข้างนอกเข้าไปก็น่าไปพักอยู่นะ … ว่าแต่ร้านอาหารมันอยู่ตรงไหน (วะ)

หลังจากช่วยกันมองหาอาหารซักพักแต่ไม่เห็น … ผู้หญิงอ้วนกะผู้ชายเท่สองคนก็หันมาปรึกษากัน … เอ๊ะ … หรือว่ารีสอร์ทอยู่ฝั่งนี้แต่ร้านอาหารจะอยู่อีกฝั่ง แต่เท่าที่มองดูอีกฝั่งไม่น่าจะติดน้ำนะ จากรูปในเว็บร้านมันติดน้ำนี่หว่า !!? … คุยกันซักพักผมก็ขับรถต่อเข้าไปอีกนิด ปรากฏว่าดูแล้วมันไม่น่าจะมีทางไปต่อแล้ว แล้วร้านอาหารอยู่ไหน !!? … ผมเลยตัดสินใจว่าจะไปจอดรถถามคนที่รีสอร์ทดูเลยดีกว่า … แต่ทันทีที่กลับรถออกมาผมก็หันไปเจอเข้ากับ …

ถูกต้องแล้วครับ … ดูจากรูปร่างหน้าตาแล้ว … ที่นี่น่าจะเป็นร้านอาหารที่ผมกับอ้วนฉุยวางแผนจะมาสัมผัสบรรยากาศกันครับ … คือไม่ได้มีจุดประสงค์ร้ายหรืออะไรกับทางร้านอาหารหรือรีสอร์ทนะครับ … ผมไปอ่านเจอร้านอาหารร้านนี้ในเน็ตจริงๆ แต่พอดูเวลาที่มันอัพเดตข้อมูลกลายเป็นว่ามีคนรีวิวไว้ตั้งแต่ปี 2013 หรือเมื่อสองปีก่อนนั่นเอง ก็พอสรุปได้ว่า “ตอนนี้ร้าน (น่าจะ) ปิดกิจการเรียบร้อยแล้วครับท่าน” … โห … (โคตร) เสียดายอะ รูปที่รีวิวในเน็ตบรรยากาศร้านน่านั่งมากครับ น่านั่งจริงๆ แบบเห็นแล้วอยากมาเลยอะ แต่ร้านดันปิดไปซะแล้ว … เศร้ามาก

… หลังพบความผิดหวังทั้งจากถนนคนเดินที่ดันมาไม่ตรงกะวันที่จัด ร้านอาหารที่ปิดกิจการ … ผมเลยหันไปถามอ้วนฉุยว่า “แล้วเราจะไปไหนกันต่อ” … แน่นอนว่าผมเองก็ไม่มีตัวเลือกอะไรให้อ้วนฉุยหรอก นอกจากพาผู้ชายเท่คนนี้ไปหาข้าวกินซะดีๆ เอิ๊ก

ร้านอาหารที่เป็นตัวเลือกมีอยู่ประมาณ 3-4 ร้านครับ เป็นร้านอาหารที่ผมอ่านรีวิวร้านแนะนำในเน็ต (อีกแล้ว) … 2 ใน 4 ของร้านอาหารที่วางไว้เป็นแผนสำรองอยู่เยื้องๆ กัน หาไม่ยาก ติดถนนใหญ่สายนางรอง-ชำนิ ส่วนอีกสองร้านอยู่ถนนเส้นเดียวกันครับ แต่อยู่เลยออกไปนอกเมืองหน่อย ร้านนึงอ้วนฉุยบอกว่าเคยได้ยินหัวหน้าบอกว่าเคยมากิน ส่วนอีกร้านผมกับอ้วนฉุยเคยขับรถผ่านตอนที่ได้ออกสนามมาเก็บข้อมูลทำงาน … ตอนนั้นตกลงกันว่าจะไปร้านสุดท้ายนี่แหละ เพราะบรรยากาศโอเคอยู่ คือร้านนี้จะทำเป็นเหมือนบ้านหลังเล็กๆ มีหลายสี ตั้งอยู่ติดกับสระน้ำ (อีกแล้ว) … แต่พอไปถึงหน้าร้าน อ้วนฉุยก็อ่านป้ายแล้วพบว่า มันเป็นร้านขายอาหารทะเลครับ    … ผมกินอาหารทะเลไม่ได้ แล้วก็ไม่รู้ว่านอกจากอาหารทะเลแล้วจะมีอาหารทั่วๆ ไปที่ผมกินได้รึเปล่า … ก็เลยตัดปัญหาไปสองร้านแรกละกัน เพราะว่าเชื่อว่า ถ้ามีคนกล้าเขียนรีวิวเป็นร้านอาหารแนะนำในเน็ต มันต้องมีดีแน่ๆ อิอิ

คราวนี้เป้าหมายเหลือสองร้านครับ แต่จะเอาร้านไหนล่ะ … ร้านนึงคาดว่าเป็นร้านอาหารทั่วไป แต่ผมจำได้คร่าวๆ ว่าร้านนี้เหมือนจะเด่นเรื่องส้มตำ ส่วนอีกร้านเป็นร้านเนื้อย่าง … ตอนนี้ภาระการตัดสินใจอยู่ที่อ้วนฉุยแล้วครับ … จะกินเนื้อย่างหรือจะกินส้มตำ … ผลการตัดสินใจออกมาว่า …. ว่า … ว่า …

ผู้หญิงอ้วน-ผู้ชายเท่จะกินเนื้อย่างครับ … เย่ !!!

หลังจากพบความผิดหวังและเหน็ดเหนื่อยกับการเดินทาง (ตรงไหน !!?) … ผู้หญิงอ้วน-ผู้ชายเท่คู่หนึ่งก็มานั่งแหมะอยู่ที่ร้านเนื้อย่างแห่งหนึ่งของ อ. นางรอง … เท่าที่มองดูร้านนี้พอจะแบ่งออกเป็น 3 โซนครับ … โซนแรกทำเป็นเพิงเล็กๆ เรียงกัน แต่ยกสูงครับ น่านั่งมากกกก ตอนแรกก็กะจะขึ้นไปนั่งบนนั้นแหละ แต่อนิจจา … โต๊ะเต็ม !   … อีกโซนนึงอยู่ถัดเข้าไปครับ เป็นศาลาขนาดใหญ่หน่อย ตอนแรกเข้าใจว่าด้านหลังติดน้ำ แต่พอเดินไปดูกะลังจะหย่อนตูดก็พบว่า มันไม่ติดน้ำนี่หว่า !!? อ้วนฉุยเลยว่าไปนั่งตรงลานโล่งๆ ด้านหน้าหรือโซนที่ 3 แทน

ตกลงว่าได้นั่งโต๊ะแรกหน้าร้านเลยครับ … โดยรวมแล้วผมชอบบรรยากาศของร้านนะ ถ้าไม่ชอบผมคงไม่มารีวิวแปะบล็อกแน่นอน !   … ผมชอบบรรยากาศของร้านที่ดูไม่แออัดครับ รู้สึกถึงสเปซ (บู๊ยยย) คือมีพื้นที่แบบว่ากว้างขวางนิดเนิง ไม่แออัดโต๊ะติดกันอะไรแบบนั้น เหมาะสำหรับการนั่งชิลล์ๆ ถึงแม้อาหารจะหนักท้องก็ตาม เอิ๊ก

… ส่วนเมนูอาหารนอกจากเนื้อย่างแล้วก็มีจิ้มจุ่มครับ แล้วก็อาหารแบบร้านอาหารทั่วไป พวกผัด-ต้ม-ทอด-ยำอะไรแบบนั้นน่ะ … คือแปลกใจพอสมควรเพราะปกติถ้าเป็นร้านเนื้อย่างมันจะมีแต่เนื้อย่างไง หรืออาจจะมีพวกข้าวผัด ผัดกะเพรา ยำนิดหน่อย แต่ที่นี่มีให้เลือกเยอะพอสมควร … ราคาไม่แพงครับถ้าเทียบกับร้านอาหารหรือสวนอาหารทั่วไป … ส่วนรสชาติก็ … อืมมมมม … อูมามิ เอิ๊กๆ

… อ่อ … ร้านเปิดตั้งแต่ 10.00 – 23.00 น. ครับ … คราวหลังผมวางแผนจะลากอ้วนฉุยไปเดินถนนคนเดินนางรองเพราะรอบบนี้พลาด … หลังจากนั้นก็ … หึหึหึ … ถ้าอ้วนฉุยอนุญาตผมจะพามาร้านนี้อีกรอบ อิอิ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s