เย็นย่ำก็ฮัมเพลง: เขียน เขียน เขียน !

ย้อนกลับไปในสมัยที่ MSN ยังเป็นที่ฮอตฮิต ใครๆ ก็พากันเล่นทั่วบ้านทั่วเมือง สิ่งที่มาพร้อมกับความฮอตฮิตแบบสุดๆ ของ MSN ในสมัยนั้นก็คือ Space – Space เป็นลักษณะของการเขียนบล็อก (Blog) เพื่อนำเสนอเรื่องราวต่างๆ ซึ่งก็แล้วแต่ว่าใครจะอยากเขียนนำเสนออะไรลงไป มีสาระหรือไม่มีสาระก็ตามแต่อารมณ์

ช่วงแรกผมก็ไม่รู้หรอกว่าอะไรคือ Space เล่นยังไง เล่นทำไม เล่นแล้วสนุกเหรอ !!!? จนวันหนึ่งมีรุ่นน้องบอกว่ากะลังเล่นเหมือนกัน กะลังพยายามหัดตกแต่ง Space อยู่ …. ด้วยความอยากรู้อยากเห็นผมก็เลยไปลองเล่นดูบ้าง ช่วงแรกๆ ก็ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรเหมือนกัน ได้แต่ตกแต่งไปตามเรื่องตามราว ซึ่งในช่วงนั้นมี Space ของคนกลุ่มนึงได้รับความนิยมล้นหลามมาก …. คือ คนเข้าไปดูเยอะมากครับ จำนวนคอมเม้นต์นี่แบบว่า “เพียบ” … สาเหตุหลักๆ มีสองอย่างก็คือ เป็นเพจที่คอยสอนวิธีตกแต่ง Space สอนวิธีเพิ่มของเล่นเข้าไป เช่น ใส่เพลง ภาพ ภาพพื้นหลัง อะไรแนวๆ นั้น (ช่วงแรกๆ Space มีของเล่นให้จำกัดครับ ของบางอย่างต้องอาศัยวิธีขโมยใส่ หลังๆ มาถึงเริ่มมีของเล่นให้เลือกใส่ได้ง่ายขึ้น) ส่วนอีกเหตุผลนึง ผมว่าน่าจะเป็นเพราะเจ้าของตกแต่ง Space ได้สวย-น่ารักมากครับ พอเข้าไปดูแล้วรู้สึกว่า “มันทำได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ !” 

ด้วยความที่เราเห็นแล้วเกิดความรู้สึกอิจฉา ทั้งความสวยและเรตติ้ง  …  ผมก็ลองแต่ง Space ของผมดู … ช่วงที่หมกมุ่นกับการเล่น Space พี่ผมมันก็เคยบอกว่า “มึงจะทำไปให้ใครดู … ไม่มีใครมันเข้าไปดูให้มึงหรอก” ซึ่งก็ถูกของมันครับ เพราะคนส่วนใหญ่ที่เข้าไปดูก็คือพวกเพื่อนๆ ใน MSN ผมนั่นแหละ    ตอนนั้นยังไม่มีคนอื่นๆ เฉียดเข้าไปใกล้ Space ผมเลยซักคน

ไม่เป็นไร … เงียบเหงาช่างมัน ไหนๆ ก็มีที่ให้เล่น มีที่ให้ลองทำนู่นทำนี่แล้ว ผมก็ก้มหน้าก้มตาเล่นมันต่อไป … อย่างที่บอกตอนแรกนะครับ ว่าไอ้เจ้า Space เนี่ย มันก็คือบล็อกแบบนึง ดังนั้น พอมันเป็นบล็อก มันก็ต้องมีการนำเสนอหรือเขียนอะไรบ้าง แต่ช่วงแรกๆ คือ …. บอกตามตรงว่าไม่รู้จะเขียนอะไร    จนมาวันนึงผมก็นึกขึ้นได้ว่า บางครั้งเวลาผมเล่นเน็ต เข้าไปหาอะไรอ่านเรื่อยเปื่อย หรือหาวิธีทำคอมฯ ต่อมาเว็บที่เคยเข้าบางเว็บมันหายไป ! หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ ! ผมเลยคิดว่า … เอาล่ะ (วะ) ผมจะเขียนเกี่ยวกับเทคนิคพวกคอมฯ นี่แหละ (ผมไม่ได้จบคอมฯ นะครับ ส่วนใหญ่พยายามศึกษา แล้วก็ถามเพื่อนที่เก่งคอมฯ เอา ผมก็เลยพอทำคอมฯ ได้นิดหน่อย ก็ประมาณว่าแก้ปัญหาพวกโปรแกรม หรือปัญหาพื้นฐานทั่วไปได้ รวมถึงพวกฮาร์ดแวร์นิดหน่อย … แต่ก็ได้แค่แก้ปัญหาเบื้องต้น หนักๆ เข้าก็หอบไปร้านเหมือนกัน) … พอได้แนวการเขียน ผมก็เริ่มลงมือเขียนบล็อก แล้วก็เขียนมันต่อมาเรื่อยๆ  

พอเริ่มเขียนบล็อกเกี่ยวกับพวกคอมฯ ปรากฏว่าเริ่มมีคนเข้ามาดูเพิ่มมากขึ้นครับ แต่มาแล้วสมหวังหรือผิดหวัง อันนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน   …. หลังจากเขียนเรื่องคอมฯ มาซักพัก ก็เริ่มเอาเรื่องอื่นๆ มาเขียนครับ ส่วนมากแล้วเรื่องที่เอามาเขียนจะเป็นเรืองที่อยากรู้ หรือเคยอ่านแล้วชอบ ผมก็จะก็อปมาแปะไว้ของตัวเองบ้าง อ่าน-ค้นจากหลายๆ ที่มาเรียบเรียงบ้าง เพราะปกติผมเป็นคนชอบอ่านอยู่แล้วครับ : )

จุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมเป็นคนชอบอ่าน ก็คงต้องย้อนเวลากลับไปถึงสมัยที่ผมยังเป็นเด็ก ซึ่งผมก็คงเหมือนเด็กคนอื่นๆ ทั่วไป คือ เล่น เล่น เล่น … หนังสือไม่ค่อยแตะหรอกครับ โดยเฉพาะหนังสือที่มีแต่ตัวหนังสือ ! แต่จุดเปลี่ยนมันเริ่มมาจากพ่อ ตอนนั้นพ่อไปประชุมที่ กทม. ครับ ปกติแล้วพ่อจะซื้อของเล่น ตุ๊กตา หรือหนังสือการ์ตูนกลับมาฝาก แต่มีอยู่รอบนึง … ไม่รู้ว่าคิดยังไง ซื้อหนังสือความรู้รอบตัว มาให้ผม ตอนนั้นผมอยู่ประมาณ ป. 3 … เด็ก ป. 3 กับหนังสือความรู้รอบตัวเล่มเล็กๆ ไม่มีภาพประกอบ ตัวหนังสือล้วนๆ น่ะครับ …. แน่นอนว่าผมเซ็ง (มาก)     ความรู้สึกตอนนั้นคือ เกลียด … เกลียดหนังสือเล่มนั้นมาก แทนที่จะได้ของเล่น แต่ได้หนังสือที่มีแต่ตัวหนังสือ ผลก็คือ ผมเอาหนังสือเล่มนั้นไปวางไว้บนชั้นแบบไม่ได้สนใจ จะอยู่หรือจะหายก็ช่างมัน … จนกระทั่งผ่านไปร่วมๆ ปีนึงได้ วันนั้นเป็นวันที่ผมว่าง ว่างแบบไม่รู้จะทำอะไรดี เลยเดินไปด้อมๆ มองๆ แถวชั้นหนังสือ แล้วก็เจอหนังสือเล่มที่ว่านี่วางจมกองฝุ่นอยู่ ผมเลยหยิบขึ้นมา พร้อมกับความรู้สึกในอดีต และคิดในใจว่า “มันมีดีอะไร … ทำไมพ่อถึงซื้อมาให้” แล้วผมก็หยิบหนังสือเล่มนั้นไปนอนอ่านเล่น ผลที่ตามมาก็คือ ผมชอบหนังสือเล่มนั้นมากครับ หนังสือเล่มเล็กๆ ที่มีแต่ตัวหนังสือ ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนุก กลับมีเรื่องราวหลายๆ เรื่องที่ผมไม่เคยรู้มาก่อน แล้วผมก็อ่านหนังสือเล่มนั้นจบในวันนั้นเลย … พอเลิกงานตอนเย็น พ่อกลับมาบ้าน ผมเลยเดินไปบอกพ่อว่า “คราวหลังซื้อหนังสือแบบนี้มาฝากอีกหน่อย … สนุกดี” … นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมชอบอ่านครับ

พอเริ่มรู้ว่าการอ่านมันสนุก ผมก็อ่านไปเรื่อยเปื่อย สาระบ้าง ไม่มีสาระบ้าง ก็แล้วแต่ว่าจะหยิบอะไรมาอ่าน … พออ่านมากๆ ก็เริ่มอยากปล่อยของที่อ่านออกมา (หลายคนน่าจะเคยรู้สึก) มันเลยเป็นที่มาของการเอาเรื่องราวต่างๆ มาแปะ แปะ แปะ ไว้ที่บล็อกผมนี่แหละครับ

เอาล่ะ …. คราวนี้ก็วกกลับมาที่เรื่องของบล็อกต่อดีกว่า

หลังจากเริ่มเอาเรื่องอื่นๆ มาแปะไว้บนบล็อกแล้ว คนเริ่มเข้ามาค่อนข้างเยอะครับ … ผมยังจำอารมณ์วันที่มียอดคนเข้ามาดูบล็อกของผมครบ 1,000 คน ได้เลยครับ มันเป็นความรู้สึกแบบว่า …. ดีใจเว่อร์ๆ ใครหลายคนอาจจะไม่เข้าใจนะครับว่าทำไมต้องดีใจด้วย กะอีแค่มีคนเข้ามาดูครบพัน แต่สำหรับผม จำนวนคนเข้ามาดูพันคนนี่ ค่อนข้างเยอะมาก สำหรับการเข้ามาอ่านอะไรก็ไม่รู้ ที่ใครก็ไม่รู้มาเขียนแปะเอาไว้ …. จากคนที่แวะผ่านเข้ามา หลายคนก็ยังติดต่อกันอยู่ครับ เพียงแต่ปัจจุบันนี้เราเปลี่ยนจาก Space มาเป็น Facebook … แต่บางคนมาแล้วก็หายไปครับ … เพราะงั้นบล็อกเก่าของผมมันถึงเต็มไปด้วยความทรงจำของเวลาช่วงหนึ่งที่ผมเคยผ่านมา

เอาล่ะ … เดี๋ยวมันจะเริ่มดราม่า … วกกลับไปเรื่องของบล็อกต่อ … หลังจากเพิ่มเรตติ้งให้กับบล็อกตัวเองได้แล้ว … คราวนี้มันก็มาถึงจุดๆ นึงที่เป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงครับ ช่วงนั้น Space ถูกเปลี่ยนมาเป็น WordPress มีการโยกย้ายข้อมูลของผู้ใช้ต่างๆ มาไว้ที่ใหม่ ซึ่งบอกเลยว่า … ที่ใหม่ที่ถูกย้ายมานั้น ผมไม่คุ้นเลยซักนิด (ว่ะ) ผมหาเครื่องมือไม่เจอ ผมไม่รู้จะเริ่มต้นเขียนบล็อกยังไง พูดแล้วก็เหมือนรู้สึกว่าตัวเองแก่เกินกว่าจะเผชิญหน้ากับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นครับ แต่ใช่ว่าจะมีแต่ผมที่บ่นนะครับ … เพื่อนๆ หลายคนที่เคยเล่น Space มาด้วยกัน ช่วงแรกนี่บ่นกันระงมเหมือนกัน เพราะใช้งานไอ้เจ้า WordPress ไม่เป็น … สำหรับผมนอกจากบ่นแล้ว ผมเลิกเล่นไปช่วงนึงเลยล่ะ  

หลังจากหายไปพักนึงยาวๆ … ผมก็ลองมานั่งงมกับ WordPress อีกครั้ง รอบหลังนี้พอจับทิศทางได้บ้าง เลยเริ่มหัดเขียนบล็อกดู ซึ่งก็เขียนได้ช่วงนึงครับ แล้วผมก็หายสาบสูญไปอีกครั้ง สาเหตุก็เพราะว่าตอนนั้น ผมเรียนจบแล้วครับ ผมได้งานที่ต่างจังหวัด ก็คือจังหวัดที่อยู่ ณ ตอนนี้นั่นแหละ … ปัญหาที่ตามมาจากการย้ายที่อยู่และได้งานก็คือ หอใหม่ผมไม่มีเน็ตครับ … ช่วงนึงลงแดงมากถึงขนาดยอมควักตังค์ซื้อแอร์การ์ดเน็ตเต่ามาเล่น ด้วยความรู้สึกที่ว่า “เน็ตจะเต่าก็ยังดีกว่าไม่มีเล่น” ส่วนเรื่องงาน ด้วยความที่ผมเป็นเด็กใหม่ ต้องปรับตัวหลายอย่าง … ช่วงแรกงานเยอะมากครับ เยอะชนิดที่ว่าแทบจะไม่มีเวลาโงหัวไปเล่นอะไรเลย … ผลที่ตามมาก็คือ การหายสาบสูญไปของผมนั่นเอง และนี่คือเหตุผลว่าทำไมบล็อกผมมันถึงร้างไปช่วงนึง

เมื่อเวลาผ่านไป (หลายปี) หลายอย่างเริ่มลงตัว ผมย้ายหอใหม่ ตอนนี้มีเน็ตให้เล่นที่ห้องและงานก็เริ่มอยู่ตัว พอมีเวลาได้โงหัวไปทำอย่างอื่นบ้าง ผมก็คิดอยากจะมาเขียนบล็อกอีกครั้ง ซึ่งช่วงแรกๆ ผมกะจะไม่เล่น WordPress ด้วยความที่ยังต้องมานั่งงมกับการใช้งานอยู่ ผมเลยมองหาบล็อกที่อื่น ซึ่งก็ไปเปิดไว้ที่ Exteen ครับ …. ไปเล่นอยู่ที่นั่นได้ช่วงนึง หลังๆ มา อัพไม่ติดครับ บางวันเข้าเว็บไม่ได้เลย ผมเลยจำเป็นต้องไปหาที่อยู่ใหม่ หาไป-หามา กลับมาตายรังครับ นั่นคือ WordPress นั่นเอง

ช่วงแรกที่ผมกลับมาเขียนบล็อก ผมตั้งใจว่าจะเริ่มใหม่หมดเลย ผมจะเริ่มเขียนบล็อกที่บล็อกใหม่ … ผมเลยเปิดบล็อกอีกที่นึง ส่วนบล็อกเก่าคือปล่อยทิ้งร้างไปเลย เพราะผมไม่อยากปิด …. ช่วงแรกก็เขียนบล็อกใหม่ มีการย้ายเรื่องที่ผมชอบมาไว้บล็อกใหม่ สนุกกับการตกแต่งบล็อกใหม่ … แต่แล้วผมก็หายสาบสูญไปอีกร่วมปี    ก็ไม่ได้ไปไหนหรอกครับ อยากเขียนน่ะก็อยากเขียน แต่บางทีก็ไม่รู้จะทำอะไรบ้าง เดี๋ยวก็นั่นเดี๋ยวก็นี่ สุดท้ายผมเลยไม่ได้เขียนอะไรเลย แล้วก็กลับมาเขียน พร้อมกับเปลี่ยน Theme ของบล็อกนี่แหละ

ตอนแรกก็ตั้งใจว่าจะเล่นที่บล็อกใหม่นั่นแหละครับ แต่ไปๆ มาๆ ผมก็นึกสงสัยตัวเองว่าจะมีไปทำไมตั้งสองอัน ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เลยกลับมาเล่นที่บล็อกเดิม ก็คือ ที่นี่ นั่นเอง … กลับมาคราวนี้ก็ปรับอะไรหลายอย่าง พยายามเลือก Theme ที่ชอบมากที่สุด ซึ่งก็คง … ไม่น่าจะได้เปลี่ยนแล้วมั้ง เพราะว่านั่งไล่ปรับบทความเกือบทั้งหมด บางบทความก็ลบออก เพราะงั้นก็ไม่ต้องแปลกใจที่เข้ามาแล้วบทความผมหายนะครับ (ยังกะคนเข้ามาบ่อย )

มาคราวนี้ผมก็ไม่รู้ว่าจะขยันอัพมาก-น้อยขนาดไหน เพราะเดี๋ยวอาทิตย์หน้าก็จะมีงานอีกชิ้นเข้ามาให้ต้องได้นั่งงมปั่นแล้วครับ แต่ตอนนี้บอกตามตรงว่า “อยากเขียน” มากครับ คิดอะไรไว้เยอะแยะ … อยากเขียนอะไรผมก็จะเขียน จะมีคนอ่านหรือไม่มี ผมก็จะ “เขียน” ครับ  

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s